Reviews
Lezers zeiden over Het verbetertraject:
Victor Evink:
Eén van de dingen die me het meest emotie bezorgde tijdens het lezen van het boek, en wat ik heel herkenbaar vond, was die bedrijfsarts die op verschillende perspectieven wijst, maar met een ondertoon van: iedereen is subjectief, maar sommige mensen zijn een beetje subjectiever dan anderen, dus hun stem telt een beetje minder dan die van anderen. Het roept de vraag op wie er gek is. Het is alsof deze twee compleet tegengestelde realiteiten niet tegelijkertijd waar kunnen zijn en ik ben er vrij zeker van dat ik niet gek ben, dus de anderen wel, maar iedereen geeft mij de schuld. Het is alsof ik tijdens het lezen een soort van gegaslight word, wat een heel intense ervaring is.
Ratje-toe:
‘Ik las de drukproef. (…) In 2020 schreef Marjon Wiendels de roman Sappelen, destijds gepubliceerd onder de naam Mark Ramen. Die heb ik ook gelezen en vond ik erg goed.’
‘Ik las het in een week uit. En nu laat ik het even bezinken.
Indrukwekkend, deels horror, ik moest ook lachen! Deels ook herkenbaar… organisaties… management… brrr…☺’
‘Schitterend boek, heerlijk.’
‘Wat een verhaal! Goed geschreven en voor mijn doen snel uitgelezen’
‘De typeringen en beschrijvingen van karakters op kantoor zijn heel goed’
‘Deels herkenbaar omdat ik bij mijn vrouw ook zie hoe zwaar de overgang er in hakt. Daarnaast krijgen we in die levensfase ook te maken met verlies van dierbaren om ons heen, blijken we toch niet onoverwinnelijk en komen we in de herfst van onze decennia lang opgebouwde carrière.
Gelukkig heb je op die leeftijd de nodige levenswijsheid en ervaring opgedaan om hier beter mee om te gaan dan toen je bijvoorbeeld 30 was en aan het begin stond van het grote mensen leven.
Er komen veel onderwerpen voorbij, waar bijna iedereen op een of andere manier mee te maken krijgt. Maar zijn het ook nog steeds taboes waar weinig ‘luchtigs’ en misschien wel relativerends over wordt geschreven. Dramatisch genoeg is het, zoals in je boekfragmenten te lezen, helaas ook de realiteit voor veel mensen.’
‘Een heerlijk wegleesboek’
‘Echt een beknellend verhaal om te lezen. Toch las het fijn weg, net als je vorige boek. Ik kan me voorstellen dat lotgenoten dit graag zouden lezen. Goed gedaan!’
‘Ik lees er weer als een trein doorheen!’
Lezers zeiden over Sappelen:
Anke:
Er is iets aan Sappelen dat volgens mij veel sterker is dan de flaptekst laat zien.
Ruth probeert niet alleen haar plek op de arbeidsmarkt te vinden. Ze probeert uit te zoeken waarom ze zich steeds moet aanpassen aan werelden die haar eigenlijk helemaal niet lijken te begrijpen.
Dat maakt het verhaal volgens mij interessant voor veel meer mensen dan alleen lezers die op zoek zijn naar een literaire roman over werk.
Een lezer met ADD of neurodivergentie kan zichzelf herkennen in Ruth. Iemand die jarenlang van flexbaan naar flexbaan is gegaan kan zich herkennen in haar onzekerheid. Maar ook iemand die zich ooit heeft afgevraagd “waarom pas ik hier eigenlijk niet?”
Sappelen kan een aanleiding zijn voor een veel grotere conversatie rond neurodivergentie, werk, erbij horen, afwijzing en de druk om jezelf voortdurend aan te passen.
Het is een boek voor verschillende publieken: lezers, professionals, mensen met ervaring met neurodivergentie en organisaties die zich bezighouden met inclusie op de werkvloer.
E.R.:
Het boek ‘Sappelen’ van Mark Ramen is in 2020 geschreven, en vertelt het verhaal van Ruth. Ruth is, zoals dat anno nu wordt genoemd, “neurodivers”. Het boek was er dus vroeg bij, want dit thema wordt steeds vaker centraal gesteld in recente uitgaven. De setting is ook origineel; veel boeken handelen niet over de kantoorwereld of hebben een ICT-omgeving als decor. Genoeg grondstoffen voor een interessante roman.
De structuur van het boek volgt de jonge Ruth vanaf haar afstuderen (en daaropvolgende eerste baan) naar een moment, enkele decennia later, waarop ze een zekere rust met zichzelf vindt.
De verhaallijn over hoe Ruth berusting vindt in de relatie met haar ouders is misschien het mooiste stuk van het boek. Kort, krachtig, rakend. Laat mooi zien hoe gebeurtenissen uit het verleden doorwerken naar het heden, en hoe kleine gebeurtenissen jarenlang kunnen doorwerken.
Ellywa:
Het is heel beeldend geschreven, fijne korte zinnen. De stukken uit de jeugd van Ruth tussen het heden door zijn interessant – ook erg tragisch… Mooi om te zien hoe zij zich aan het eind van het boek letterlijk (ook op de tekening) opricht en haar plek vindt. Het geeft een inkijkje voor een buitenstaander uit de IT hoe het er toegaat. De morsige figuren en de leidinggevers met allerlei blabla herken ik wel.
Victor Evink:
Eén van de dingen die me het meest emotie bezorgde tijdens het lezen van het boek, en wat ik heel herkenbaar vond, was die bedrijfsarts die op verschillende perspectieven wijst, maar met een ondertoon van: iedereen is subjectief, maar sommige mensen zijn een beetje subjectiever dan anderen, dus hun stem telt een beetje minder dan die van anderen. Het roept de vraag op wie er gek is. Het is alsof deze twee compleet tegengestelde realiteiten niet tegelijkertijd waar kunnen zijn en ik ben er vrij zeker van dat ik niet gek ben, dus de anderen wel, maar iedereen geeft mij de schuld. Het is alsof ik tijdens het lezen een soort van gegaslight word, wat een heel intense ervaring is.
Ratje-toe:
‘Ik las de drukproef. (…) In 2020 schreef Marjon Wiendels de roman Sappelen, destijds gepubliceerd onder de naam Mark Ramen. Die heb ik ook gelezen en vond ik erg goed.’
‘Ik las het in een week uit. En nu laat ik het even bezinken.
Indrukwekkend, deels horror, ik moest ook lachen! Deels ook herkenbaar… organisaties… management… brrr…☺’
‘Schitterend boek, heerlijk.’
‘Wat een verhaal! Goed geschreven en voor mijn doen snel uitgelezen’
‘De typeringen en beschrijvingen van karakters op kantoor zijn heel goed’
‘Deels herkenbaar omdat ik bij mijn vrouw ook zie hoe zwaar de overgang er in hakt. Daarnaast krijgen we in die levensfase ook te maken met verlies van dierbaren om ons heen, blijken we toch niet onoverwinnelijk en komen we in de herfst van onze decennia lang opgebouwde carrière.
Gelukkig heb je op die leeftijd de nodige levenswijsheid en ervaring opgedaan om hier beter mee om te gaan dan toen je bijvoorbeeld 30 was en aan het begin stond van het grote mensen leven.
Er komen veel onderwerpen voorbij, waar bijna iedereen op een of andere manier mee te maken krijgt. Maar zijn het ook nog steeds taboes waar weinig ‘luchtigs’ en misschien wel relativerends over wordt geschreven. Dramatisch genoeg is het, zoals in je boekfragmenten te lezen, helaas ook de realiteit voor veel mensen.’
‘Een heerlijk wegleesboek’
‘Echt een beknellend verhaal om te lezen. Toch las het fijn weg, net als je vorige boek. Ik kan me voorstellen dat lotgenoten dit graag zouden lezen. Goed gedaan!’
‘Ik lees er weer als een trein doorheen!’
Lezers zeiden over Sappelen:
Anke:
Er is iets aan Sappelen dat volgens mij veel sterker is dan de flaptekst laat zien.
Ruth probeert niet alleen haar plek op de arbeidsmarkt te vinden. Ze probeert uit te zoeken waarom ze zich steeds moet aanpassen aan werelden die haar eigenlijk helemaal niet lijken te begrijpen.
Dat maakt het verhaal volgens mij interessant voor veel meer mensen dan alleen lezers die op zoek zijn naar een literaire roman over werk.
Een lezer met ADD of neurodivergentie kan zichzelf herkennen in Ruth. Iemand die jarenlang van flexbaan naar flexbaan is gegaan kan zich herkennen in haar onzekerheid. Maar ook iemand die zich ooit heeft afgevraagd “waarom pas ik hier eigenlijk niet?”
Sappelen kan een aanleiding zijn voor een veel grotere conversatie rond neurodivergentie, werk, erbij horen, afwijzing en de druk om jezelf voortdurend aan te passen.
Het is een boek voor verschillende publieken: lezers, professionals, mensen met ervaring met neurodivergentie en organisaties die zich bezighouden met inclusie op de werkvloer.
E.R.:
Het boek ‘Sappelen’ van Mark Ramen is in 2020 geschreven, en vertelt het verhaal van Ruth. Ruth is, zoals dat anno nu wordt genoemd, “neurodivers”. Het boek was er dus vroeg bij, want dit thema wordt steeds vaker centraal gesteld in recente uitgaven. De setting is ook origineel; veel boeken handelen niet over de kantoorwereld of hebben een ICT-omgeving als decor. Genoeg grondstoffen voor een interessante roman.
De structuur van het boek volgt de jonge Ruth vanaf haar afstuderen (en daaropvolgende eerste baan) naar een moment, enkele decennia later, waarop ze een zekere rust met zichzelf vindt.
De verhaallijn over hoe Ruth berusting vindt in de relatie met haar ouders is misschien het mooiste stuk van het boek. Kort, krachtig, rakend. Laat mooi zien hoe gebeurtenissen uit het verleden doorwerken naar het heden, en hoe kleine gebeurtenissen jarenlang kunnen doorwerken.
Ellywa:
Het is heel beeldend geschreven, fijne korte zinnen. De stukken uit de jeugd van Ruth tussen het heden door zijn interessant – ook erg tragisch… Mooi om te zien hoe zij zich aan het eind van het boek letterlijk (ook op de tekening) opricht en haar plek vindt. Het geeft een inkijkje voor een buitenstaander uit de IT hoe het er toegaat. De morsige figuren en de leidinggevers met allerlei blabla herken ik wel.
